ทำไมเราต้องเกิดมาเพื่อหาทางมีชีวิตอยู่ต่อไปนี่เป็นทั้งชื่อหนังสือและคำถามที่น่าสนใจมากทีเดียวเพราะคนส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ดีใจที่เกิดมาแต่ก็ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยกันทั้งนั้น

ไหนจะต้องหาเงินในยุคเศรษฐกิจตกต่ำไหนจะต้องสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่น ไหนจะต้องพัฒนาตัวเอง ไหนจะต้องรับผิดชอบแง่มุมต่างๆ ของชีวิตอีกสำหรับคนที่กำลังท้อแท้กับการดิ้นรนมีชีวิต ผมว่าเรื่องราวของคุณโบซึ่งเป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ จะแสดงให้คุณเห็นว่าทำไมเราถึงควรจะดิ้นรนมีชีวิตอยู่ต่อไปคุณโบเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ดิ้นรนใช้ชีวิตกับเหมือนคนทั่วไปครับ ตั้งใจเรียนจบมาก็ทำงานหนักหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัว Hangout กับเพื่อนบ้างบางครั้ง เจอทั้งเรื่องสุขและทุกข์สลับกันไปเหมือนพวกเราส่วนใหญ่เลยว่าไหมครับ แต่สิ่งที่แตกต่างคือเธอตรวจเจอมะเร็งปอดระยะสุดท้ายตอนอายุแค่ 26 ปีเท่านั้น แถมเป็นมะเร็งชนิดที่หมอถึงกับบอกเลยว่า “ซวยมาก” เพราะมันรักษายากมากคุณโบบอกว่าชีวิตเราเหมือนการเดินทางที่มีจุดหมายเดียวกันนั่นก็คือ “ความตาย” ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเดินทางด้วยวิธีไหน สำหรับคุณโบถูกบังคับให้ขึ้นรถไฟขบวนที่ชื่อว่ามะเร็ง แต่แทนที่จะปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามทางรถไฟ คุณโบเลือกที่จะหาวิธีสับรางรถไฟนั้นเพื่อหาเส้นทางที่ดีที่สุดแทนครับ คุณโบและครอบครัวเผชิญหน้ากับมะเร็งอย่างเต็มที่ ผ่านการรักษาอะไรมากมาย ทั้งผ่าตัดแล้วผ่าตัดอีก ผ่าเสร็จก็โดนก้อนมะเร็งโตจนปิดหลอดลมบ้าง ปิดหลอดเลือดหัวใจจนหมดสติบ้าง ตอนให้เคมีบำบัดก็แพ้จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดยาหลายชนิดที่ใช้ก็คุมมะเร็งไม่อยู่ ซึ่งรายละเอียดผมอยากให้ลองอ่านกันเอาเองเพราะคุณโบคงเล่าได้ดีกว่าผมเยอะแต่สิ่งที่ผมอยากพูดถึงก็คือข้อคิดที่ผมได้จากการอ่านหนังสือเล่มนี้ครับ นั่นก็คือ “อย่ามองชีวิตเป็นการต่อสู้เพราะชีวิตไม่ใช่ศัตรูของเรา” ผมคิดว่ามุมมองที่เรามีต่อชีวิตมีส่วนสำคัญต่อการกำหนดชีวิตของเรามากนะครับ สมมุติว่าคนที่มองชีวิตเป็นศัตรูเจอสถานการณ์เดียวกันกับคุณโบ เขาอาจคิดว่าชีวิตมันไม่มีอะไรดี แล้วก็โฟกัสแต่กับสิ่งไม่ดีที่เกิดขึ้นจนมองข้ามสิ่งดีๆ อีกมากมายไปหมดแต่คุณโบเป็นตัวอย่างที่ดีของคนที่ไม่ได้มองแบบนั้น คุณโบเลือกที่จะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น แน่นอนว่าไม่มีใครอยากเป็นมะเร็งหรอกแต่ชีวิตโยนสิ่งนี้ใส่เธอแล้วเธอจึงยอมรับมันแล้วก็ตระหนักรู้ว่าทางเลือกที่เหลือหลังจากนี้จะมีก้อนมะเร็งติดตามไปด้วยแต่เธอเชื่อว่ามันจะมีทางเลือกที่ดีที่สุดเสมอ พอคิดแบบนี้ก็มีความหวังแล้วก็หาทางเดินต่อไปได้ปัจจุบันคุณโบเผชิญหน้ากับมะเร็งมาหลายปีแล้วและยังคงดูสดใส สวย มีความหวัง เปี่ยมพลังพอที่จะแบ่งปันให้กับผู้อื่นด้วย ผู้หญิงอะไรกันถึงโคตรเท่และโคตรเก่งแบบนี้นะสุดท้ายนี้ผมอยากจบด้วยประโยคหนึ่งของคุณโบที่ผมชอบมากครับ “อย่าพยายามหาเหตุให้ผลลัพธ์ที่ไม่มีคำตอบ” เพราะบางครั้งเรื่องหนักๆในชีวิตมันก็แค่เกิดขึ้นแบบไม่มีเหตุผล เราแค่โชคร้ายเท่านั้นเอง เมื่อเราเข้าใจความจริงข้อนี้ เราก็จะรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเราแต่ในช่วงเวลาหนักๆ แบบนี้แหล่ะครับที่เราจะเห็นได้ชัดเลยว่ามีใครอีกหลายคนที่พร้อมจะซัพพอร์ตเราพร้อมอยู่เคียงข้าง และเผชิญหน้ากับปัญหาไปพร้อมๆ กันช่วงนี้แหล่ะครับที่เราจะรู้ว่าชีวิตไม่ได้เป็นศัตรูกับเรา เราไม่จำเป็นต้องมองมันชั่วร้าย และทั้งหมดนี้คือเหตุผลว่าทำไมเราต้องเกิดมาเพื่อหาทางมีชีวิตอยู่ต่อไปครับ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก : https://www.facebook.com/Igotthisfromthatbook