“ปฏิบัติยังไงใจมันถึงจะอยู่กลาง ๆ ได้ ไม่หลงไปรักไม่หลงไปชัง”

ฝืนไปฝืนมา ฝืนไปฝืนมาอยู่เรื่อย ๆ มันจะรู้จักว่าที่มันไม่ฝืนมันอยู่ตรงไหน ที่เราชอบใจไม่ชอบใจ ชอบใจก็เป็นทุกข์ไม่ชอบใจก็เป็นทุกข์ ชอบใจก็เป็นสุขไม่ชอบใจก็เป็นทุกข์มันกลับไปกลับมาอยู่นี่เราก็ต้องละความพอใจ ความไม่พอใจซะให้เหลือแต่จิตที่มันรู้กลาง ๆ รู้แบบที่มันเป็นศูนย์ไม่ให้ค่ากับความเห็นไม่ให้ค่ากับความรู้เราดูบ่อย ๆ เห็นอยู่บ่อย ๆ ระลึกรู้เฝ้าอยู่บ่อย ๆ นี่เขาเรียกว่ามัคคาปฏิปทามรรคแปลว่าทาง ปฏิปทาคือปฏิบัติ ปฏิบัติยังไงใจมันถึงจะอยู่กลาง ๆ ได้ ไม่หลงไปรักไม่หลงไปชัง .*.หลวงตาสุริยา มหาปัญโญ.*.

ขอบคุณที่มา : https://web.facebook.com/photo/?fbid=569681462001654&set=a.492996543003480