พ่อแม่มีโอกาสอยู่กับเราไปได้อีกนานแค่ไหน และเรายังมีโอกาสได้กอดพ่อแม่อีกสักกี่ครั้ง ในเมื่อวันเวลาและสุขภาพร่างกาย สามารถพรากพวกท่านไปจากเราได้โดยไม่มีวันกลับหวนคืน

หากใครได้ดูตัวอย่างภาพยนตร์เรื่อง ‘หลานม่า’ คงจำได้ดีถึงประโยคที่ ‘มุ่ย’ พูดกับ ‘เอ็ม’ ว่า “รู้ปะ สิ่งที่คนแก่เขาต้องการ แต่ไม่มีลูกหลานคนไหนให้ได้เลยคืออะไร?” และมุ่ยก็พูดต่อว่า “เวลาเว้ยเฮีย” ซึ่งชาวเน็ตต่างพุ่งความสนใจไปในประเด็นของเหตุผลที่ลูกไม่มีเวลาให้พ่อแม่ หรือญาติผู้ใหญ่ บ้างก็ว่า “ลูกต้องทำงานหาเลี้ยงพ่อแม่ไงถึงไม่มีเวลา” หรือบางคอมเมนต์ก็บอกว่า “ตอนเด็กๆ พ่อแม่ก็ไม่มีเวลาให้เหมือนกัน ก็สลับกันบ้าง” แต่บางกลุ่มก็ให้แง่คิดที่แตกต่างว่า “สิ่งที่พวกท่านต้องการจริงๆ คือความใส่ใจต่างหาก” จริงอยู่ว่า ‘เวลา’ เป็นสิ่งที่พ่อแม่ปรารถนาจากลูก แต่สิ่งสำคัญนอกเหนือจากเวลาก็คือ การได้รับ ‘ความรัก’ และ ‘ความเอาใจใส่’ จากลูกมากกว่าด้วยช่วงวัยของเราที่ต้องรับผิดชอบในหน้าที่ การงาน หรือภาระต่างๆ ซึ่งมักเป็นตัวกำหนดเงื่อนไขและทำให้ลูกไม่มีเวลาให้พ่อแม่ ส่งผลให้ช่องว่างในความสัมพันธ์ของครอบครัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนพ่อแม่อาจรู้สึกว่าลูกห่างเหินออกไป เราอาจไม่สามารถอยู่กับพ่อแม่ได้ตลอดเวลา แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มีโอกาสก็อย่าลืมใช้เวลาอย่างมีคุณภาพ ด้วยการแสดงออกถึงความเอาใจใส่ หมั่นพูดคุย ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ แบ่งปันเรื่องราว ประสบการณ์ ความคิด ความรู้สึกกับท่านอยู่เสมอ พร้อมกับแสดงออกถึงความรัก อย่างเช่น บอกรัก ชื่นชม สวมกอด หอมแก้ม ฯลฯ หรือเมื่อไม่มีเวลาอยู่กับพ่อแม่ ลูกๆ ควรแสดงถึงความห่วงใยด้วยการโทรหา หรือส่งข้อความถึงพวกท่านบ่อยๆ แทน เพราะการให้ความสำคัญผ่านการแสดงออกเช่นนี้ ถือเป็นสิ่งที่พ่อแม่ต้องการจากลูกมากที่สุด ทั้งยังช่วยให้ พ่อแม่รู้สึกอบอุ่นใจ และคลายความคิดถึงได้บ้าง แม้ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันก็ตามฉะนั้น การให้ความสำคัญกับพ่อแม่ที่แท้จริง อาจไม่ได้วัดจากปริมาณของเวลา แต่เป็นเรื่องของ ‘ความเอาใจใส่’ นอกจากนี้ การที่ลูกๆ คอยแสดงออกถึงความรัก ความเอาใจใส่ และความห่วงใย ยังช่วยให้พ่อแม่รู้สึกเห็นคุณค่าในตัวเอง ไม่รู้สึกเหงา โดดเดี่ยว วิตกกังวล หรือซึมเศร้า เพราะพวกท่านสามารถรับรู้ถึงการได้เป็นคนสำคัญของลูกหลานอยู่เสมอ
ท้ายที่สุดแล้ว การแสดงความรักและความเอาใจใส่ในตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่แค่ท่านที่จะได้จดจำช่วงเวลาแห่งความสุขร่วมกันกับลูกแต่เป็นการให้เราไม่ต้องมานึกเสียใจภายหลังด้วยว่า ในตอนที่มีโอกาส เรายังไม่ได้บอกรัก ไม่ได้สวมกอด ไม่ได้ทำสิ่งดีๆ ให้ท่านเลยสักครั้ง สุดท้ายนี้ พ่อแม่เองก็มีเงื่อนไขในเรื่องของเวลาและสุขภาพร่างกายที่เหลืออยู่อย่างจำกัดเช่นกัน ในวันหนึ่ง คนที่กลับบ้านไปเมื่อไหร่ก็เจอ อาจจะไม่ใช่คนที่อยู่รอเจอเราทุกครั้งก็ได้ ดังนั้น แม้จะมีเวลาให้พ่อแม่น้อย แต่ก็อย่าลืมให้เวลาที่เปี่ยมด้วยความรัก ความใส่ใจ และความห่วงใยกับพวกท่านด้วยนะ

ขอบคุณข้อมูลดีๆ จาก : https://web.facebook.com/tamteebaan