มกราคมที่ยาวนานหรือใจเรารอคอยมากเกินไป?

เคยรู้สึกไหมว่า “มกราคม” เป็นเดือนที่ยาวนานผิดปกติ? หลังจากความสนุกสนานในช่วงเทศกาลปีใหม่ผ่านไป เรากลับต้องเผชิญหน้ากับชีวิตจริงอีกครั้งทั้งงานที่ต้องสะสางเป้าหมายใหม่ที่เราตั้งไว้และความคาดหวังที่ถาโถมเข้ามาหลายคนเริ่มต้นปีด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจเปลี่ยนแปลงตัวเองแต่เมื่อลงมือทำจริงกลับพบว่าผลลัพธ์ไม่ได้มาในทันทีทำให้เรารู้สึกว่ามกราคมผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ความลวงของเวลากับความเร่งรีบในใจเรา

ความจริงแล้วเวลาไม่ได้เดินช้าลงเลยแต่เป็นเพราะใจของเราจดจ่ออยู่กับอนาคตมากเกินไป เราตั้งเป้าหมายไว้สูงและเฝ้ารอผลลัพธ์อย่างใจจดใจจ่อจนบางครั้งลืมมองเห็นสิ่งเล็กๆที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน ลองสังเกตดูดีๆว่าแม้แต่วันธรรมดาก็มีช่วงเวลาที่ดีอยู่เสมอ
แสงแดดยามเช้าที่อบอุ่นหลังจากอากาศเย็นๆในช่วงต้นปี กลิ่นหอมของกาแฟถ้วยแรกก่อนเริ่มงาน หรือแม้แต่รอยยิ้มของป้าร้านข้าวที่แถมไข่ดาวให้เราโดยไม่คาดคิดบางที “มกราคม” อาจไม่ได้นานเกินไป แต่เราเป็นคนที่เร่งรีบเกินไปต่างหาก

เรียนรู้ที่จะเดินช้าลง และให้เวลากับความสุข

เรามักมองว่า “ความสุข” คือ เป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง แต่แท้จริงแล้ว ความสุขอาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับการบรรลุเป้าหมายเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงทุกก้าวที่เรากำลังเดินอยู่ในตอนนี้ลองชะลอฝีเท้าลงบ้าง หายใจลึกๆ แล้วใช้เวลากับช่วงเวลาปัจจุบันให้มากขึ้น แทนที่จะคิดว่าเมื่อไหร่จะถึงเดือนธันวาคม ลองหาความสุขจากแต่ละวันของมกราคมดูสิเมื่อเราเรียนรู้ที่จะปล่อยใจให้ไหลไปกับจังหวะของเวลา แทนที่จะเร่งรีบให้ถึงเป้าหมายเพียงอย่างเดียวเราอาจพบว่ามกราคมไม่ได้ยาวนานเลย แต่มันเป็นอีกหนึ่งเดือนที่เต็มไปด้วยเรื่องราวที่มีค่า