รีเซ็ตสมองคลายความล้าทำไมคนเมืองถึงโหยหาThirdPlaceและมนต์เสน่ห์ของอิซากายะหลังเลิกงาน

หลังจากเหนื่อยล้ากับการทำงานมาตลอดทั้งวันสำหรับคนทำงานในเมืองใหญ่หลายคน แทนที่จะมุ่งหน้าตรงกลับบ้านทันทีพวกเขาเลือกที่จะมองหาพื้นที่พักใจสักแห่งก่อนหมดวันหลายคนอาจตั้งคำถามว่าถ้าเราต้องการพักผ่อนทำไมเราถึงไม่เลือกที่จะกลับบ้านเลยล่ะ?จริงอยู่ที่บ้านคือพื้นที่สำหรับการพักผ่อนทางกายแต่บ่อยครั้งบ้านก็มาพร้อมกับความเงียบ ความโดดเดี่ยวหรือภาระหน้าที่ในครอบครัวที่รออยู่ยิ่งในเมืองใหญ่ที่พื้นที่อยู่อาศัยมักคับแคบการรีบกลับบ้านจึงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและแรงกดดันที่ยังคงตกค้างจากที่ทำงานสิ่งที่คนทำงานต้องการจึงหมายถึง Third Place (พื้นที่แห่งที่สาม) ที่ทำหน้าที่เป็นเสมือน เบาะรองรับแรงกระแทกหรือจุดพักระหว่างทางที่มีบรรยากาศผ่อนคลายเป็นกลางและพร้อมต้อนรับเพื่อเปิดโอกาสให้เราได้รีเซ็ตตัวเองวางความเหนื่อยล้าความกดดันและบทบาทหน้าที่อันหนักอึ้งลงชั่วคราวก่อนที่จะพร้อมก้าวเท้ากลับเข้าสู่โลกส่วนตัวอย่างแท้จริงและหนึ่งในพื้นที่ยอดนิยมของพื้นที่พักใจที่อยู่คู่กับวิถีชีวิตคนเมืองมาอย่างยาวนานก็คือร้านอิซากายะร้านกินดื่มประจำย่านของญี่ปุ่นเพราะอิซากายะนั้นออกแบบมาเพื่อแก้ไขปัญหาระยะห่างทางสังคมทั้งโต๊ะไม้ทรงเตี้ยที่จัดวางแนบชิดระยะห่างอันน้อยนิดระหว่างเคาน์เตอร์บาร์กับที่นั่งพร้อมด้วยบรรยากาศมีชีวิตชีวาและเสียงจอแจรอบตัวสิ่งเหล่านี้ช่วยให้ผู้คนรู้สึกปลอดภัยพอที่จะเปิดอกพูดคุยในเรื่องที่ไม่กล้าพูดในที่ทำงานเมื่อก้าวเข้าประตูมา วัฒนธรรมบนโต๊ะอาหารจะขับเคลื่อนด้วย ‘วะ’ (Wa) หรือความกลมเกลียวเปิดฉากด้วยประโยคคุ้นหูอย่าง “โทริเอซุ นามะ” (ขอเริ่มด้วยเบียร์สดก่อน) เพื่อให้ทุกคนได้รับการเสิร์ฟพร้อมกันและเปล่งเสียง “คัมไป!” ในคราวเดียวการชนแก้วนี้ทำหน้าที่เสมือนประกาศกับตัวเองว่าการทำงานวันนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว!หลังจากนั้นบรรยากาศจะค่อยๆก้าวเข้าสู่ภาวะ ‘บูเรโก’ (Bureiko) หรือช่วงเวลาพักเบรกพิเศษที่ได้รับการยกเว้นจากโครงสร้างลำดับชั้นอันเข้มงวดเมื่อกฎเกณฑ์ในออฟฟิศถูกพักไว้ชั่วคราวการพูดคุยอย่างเป็นทางการจึงเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะและเรื่องเล่าที่จริงใจผ่านการชนแก้วดื่มและแบ่งปันความรู้สึกร่วมกันทั้งนี้ความอบอุ่นของพื้นที่แห่งนี้ยังมองเห็นผ่านโครงสร้างของเมนูอาหารที่เน้นเสิร์ฟแบบจานเล็กๆ สำหรับแบ่งกันกินให้เราได้ทยอยเอื้อมมือหยิบส่งต่อและลิ้มรสอาหารไปด้วยกันเปลี่ยนมื้อค่ำให้กลายเป็นประสบการณ์ที่ทุกคนร่วมกันสร้างขึ้นซึ่งบ่อยครั้งบทสนทนาที่ดีของคนทำงานก็มักเกิดขึ้นรอบๆ อาหารจานเล็กเหล่านี้นี่เองเมื่อมื้อค่ำดำเนินมาถึงตอนท้ายเมื่อจานชามและแก้วเครื่องดื่มว่างเปล่าหน้ากากที่สวมใส่มาทั้งวันก็ปลดเปลื้องจนหมดสิ้นผู้คนที่นั่งล้อมวงอยู่ตรงนั้นก็ได้กลายมาเป็นมนุษย์ที่เข้าใจกันและพร้อมที่จะก้าวข้ามผ่านค่ำคืนนี้เพื่อออกไปชาร์จพลังและสู้รบปรบมือกับวันใหม่ในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง