ลูกเห็นนิยามของความรัก จากวิธีที่พ่อแม่ปฏิบัติต่อกัน

ในสายตาของเด็กเล็ก ความรักไม่ใช่คำพูดสวยหรู ไม่ใช่นิทาน หรือแม้แต่การ์ตูนโรแมนติกที่เราเปิดให้ดูแต่คือสิ่งที่เขา “เห็น” ทุกวันจากความสัมพันธ์ของพ่อแม่ ลูกเรียนรู้ว่า “ความรักคืออะไร” “คนรักกันพูดจาแบบไหน” “เวลามีปัญหา เขารับมือกันอย่างไร” จากการดูพ่อกับแม่ในทุกๆ วัน

ความรักไม่ใช่แค่ของคู่รักแต่คือต้นแบบให้ทั้งชีวิตของลูก

• ถ้าลูกเห็นพ่อแม่ พูดจาดีต่อกัน ให้เกียรติกันเสมอ
  → เขาจะเรียนรู้ว่า คนที่รักกันควรให้ความเคารพกัน
• ถ้าลูกเห็นพ่อแม่ ทะเลาะกันอย่างมีเหตุผล รับฟังกัน ไม่ใช้อารมณ์รุนแรง
  → เขาจะเข้าใจว่า ความขัดแย้งไม่ได้แปลว่ารักจบลง แต่คือส่วนหนึ่งของการเข้าใจกัน
• ถ้าลูกเห็นพ่อแม่ ช่วยเหลือกัน แบ่งเบาภาระ
  → เขาจะรู้ว่ารักแท้ไม่ใช่เรื่องของคำพูดหวาน ๆ แต่คือการลงมือทำ
• ถ้าลูกเห็นพ่อแม่ ขอโทษและให้อภัยกันได้
  → เขาจะกล้าเติบโตมาเป็นคนที่ไม่ยึดติด ไม่กลัวการยอมรับความผิด และกล้าให้อภัย

แต่ถ้าหากลูกเห็นพ่อแม่ใช้ความรุนแรง พูดคำดูถูก ประชดประชัน หรือเมินเฉยใส่กันทุกวัน
“ภาพของความรัก” ในใจลูกก็จะบิดเบี้ยวตามไปด้วยบางคนอาจโตมาเป็นคนที่กลัวความสัมพันธ์บางคนอาจคิดว่าความเจ็บปวดคือส่วนหนึ่งของความรักบางคนอาจตามหาความรักจากคนอื่นทั้งชีวิตเพราะ ไม่เคยเห็นมันเกิดขึ้นตรงหน้าเลย

ความสัมพันธ์ของพ่อแม่ = บทเรียนชีวิตที่ไม่มีวันลืมของลูก

สิ่งที่เราปฏิบัติต่อคู่ชีวิต ไม่ได้ส่งผลแค่ต่อคู่ของเราเท่านั้นแต่มันหล่อหลอม “แบบจำลองความรัก” ในหัวใจของเด็กคนหนึ่งซึ่งอาจติดตัวเขาไปจนถึงวันที่เขามีรักเป็นของตัวเองดังนั้น หากอยากให้ลูกเติบโตขึ้นมาเป็นคนที่เข้าใจและให้ความรักเป็นจงเริ่มจากการ “แสดงออกถึงความรัก” ที่ดีให้เขาเห็นทุกวัน