ลูกเอ๋ยเตรียมยืนให้มั่นแม้วันหนึ่งไม่มีพ่อแม่อยู่ตรงนี้

ลูกที่รักวันนี้พ่อกับแม่อยากเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟังไม่ใช่เพื่อให้ลูกกลัว ไม่ใช่เพื่อกดดัน
แต่เพื่อให้ลูก “เตรียมตัว”กับโลกที่บางทีไม่ได้ใจดีเท่าบ้านหลังนี้

1. ตอนที่ลูกยังเรียน…

บ้านคือที่พักใจ พ่อแม่คือกันชนชีวิตลูกอาจรู้สึกว่าชีวิตก็เรื่อยๆ ไม่ได้ลำบากมีข้าวให้กินมีเงินพอใช้อยากได้อะไรก็พอขอได้ไม่ต้องจ่ายค่าเทอม ค่าไฟ ค่าเน็ต หรือแม้แต่ค่ารักษาเวลาไม่สบายแต่โลกนอกบ้านไม่เป็นแบบนั้นเสมอไป

2. เมื่อวันนั้นมาถึง…

วันที่ลูกเรียนจบวันที่ต้อง “ยืน” ด้วยขาตัวเองค่าใช้จ่ายทุกอย่างจะกลายเป็นภาระที่ไม่มีใครจ่ายแทนค่าเช่าบ้าน ค่ารถ ค่าอาหาร ค่าเน็ต ค่าเดินทางเสื้อผ้าที่ต้องซื้อเองค่ารักษาเวลาไม่สบายที่ไม่มีบัตรพ่อแม่แนบไปด้วยเงินเก็บที่ต้องเริ่มสะสมแถมบางคนยังต้องส่งเงินกลับบ้านอีกโลกใบนี้ไม่ได้ใจร้ายแต่มันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนในบ้านหลังนี้

3. แล้วถ้าถึงวันที่ไม่มีพ่อแม่…

ไม่มีเบอร์โทรให้โทรไปยืมตอนสิ้นเดือนไม่มีคนให้ซบอกเวลาร้องไห้จากงานที่ผิดหวัง
ไม่มีใครเตือนให้ “อย่าใช้เงินฟุ่มเฟือย” อีกต่อไปและบางทีทรัพย์สินที่พ่อแม่ทิ้งไว้
อาจจะไม่ใช่ทุนที่ทำให้รวยแต่เป็น “ของสำรอง” ที่ต้องใช้ให้เป็นไม่ใช่ขายกินไปวันๆ

พ่อแม่ไม่ได้อยากให้ลูกแค่อยู่รอด

แต่อยากให้ลูก “อยู่ได้ อย่างมั่นคง”ลูกควรเริ่ม

• วางแผนการเงินตั้งแต่ยังเรียน
• ฝึกหารายได้เล็กๆ น้อยๆ ด้วยความสามารถตัวเอง
• รู้จัก “เก็บก่อนใช้”
• ใช้เงินตามเป้าหมาย ไม่ใช่อารมณ์
• มองทรัพย์สินพ่อแม่เป็น “ของสำรอง” ไม่ใช่ “ของแน่นอน”

พ่อแม่ยังอยู่ตรงนี้ พร้อมเป็นที่พึ่งแต่ลูกควร “ซ้อมยืน” ให้เป็นเพราะวันหนึ่งลูกจะต้องยืนคนเดียว

สิ่งที่พ่อแม่อยากฝากไว้

ไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน ไม่ใช่แค่เงินแต่คือสติ วินัย และความเข้าใจในชีวิตสิ่งเหล่านี้จะพาลูกยืนได้ แม้ไม่มีใครอยู่ข้างๆและถ้าลูกสามารถยืนอยู่ได้ด้วยสองขาของตัวเอง
แม้ในวันที่ไม่มีพ่อแม่แล้วนั่นแหละคือสิ่งที่พ่อแม่ภูมิใจที่สุดในชีวิต

“ลูกเอ๋ย… วันนี้ลูกยังมีพ่อแม่อยู่แต่วันหนึ่งลูกต้องยืนด้วยตัวเอง
ขอให้ลูกพร้อมยืนได้อย่างมั่นคงแม้ไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างๆ”

หากชอบบทความที่ช่วยสะท้อนความรัก ความเข้าใจ และการเตรียมพร้อมเพื่ออนาคต
ติดตามต่อได้ที่เพจ “พ่อแม่เจนวายกับเจ้านายเจนเบต้า” เราจะเติบโตไปด้วยกันทั้งพ่อแม่และลูก