โตเป็นผู้ใหญ่แต่ใจยังโหยหาความเป็นเด็ก

มุมมองสุขภาพจิตว่าด้วยความรับผิดชอบความคิดถึงและการยอมรับตัวตนในช่วงวัยเด็กหลายคนเคยฝันอยากเติบโตเป็นผู้ใหญ่ให้เร็วที่สุดอยากมีอิสระอยากตัดสินใจชีวิตด้วยตัวเองอยากไปไหนมาไหนโดยไม่ต้องถูกกำหนดหรือคอยบังคับ แต่เมื่อวันหนึ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่จริงๆเรากลับค้นพบว่าอิสระนั้นมาพร้อมกับภาระและความรับผิดชอบที่หนักกว่าที่คิดไม่มีใครปลุกเราในตอนเช้าไม่มีใครเตรียมอาหารให้พร้อมเหมือนในวันวานและไม่มีใครคอยบังคับให้เราไปโรงเรียนอีกต่อไปสิ่งที่เข้ามาแทนที่คือหน้าที่การงานค่าใช้จ่ายและความคาดหวังที่ต้องแบกรับด้วยตัวเองทุกวัน

อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งความคิดที่ไม่ใช่เรื่องแปลก

ผู้ใหญ่จำนวนไม่น้อยเคยแอบคิดว่าอยากย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้งอยากมีคนคอยไปรับไปส่งในตอนเช้าอยากมีใครสักคนที่พูดกับเราว่า “ไม่เป็นไรนะ” ในวันที่เหนื่อยหรือท้อ อยากได้รับความรักแบบที่ไม่ต้องตั้งคำถามว่าความรักนั้นจะหมดลงเมื่อไรนักจิตวิทยาอธิบายว่าความรู้สึกเช่นนี้เป็นส่วนหนึ่งของภาวะโหยหาความปลอดภัยทางอารมณ์ (Emotional Security) ซึ่งเป็นความต้องการพื้นฐานของมนุษย์โดยเฉพาะในช่วงที่เผชิญความเครียดความกดดันหรือความไม่แน่นอนในชีวิต

เมื่อเราหลงคิดถึงอดีตจนมองข้ามปัจจุบัน

การหวนคิดถึงความทรงจำในอดีตอาจช่วยปลอบประโลมใจในระยะสั้นแต่หากยึดติดมากเกินไปอาจทำให้เรามองข้ามคุณค่าของปัจจุบันที่ยังมีอยู่งานวิจัยด้านสุขภาพจิตชี้ว่าผู้ที่ไม่สามารถอยู่กับ “ปัจจุบันขณะ” มักมีความเสี่ยงต่อความเครียดเรื้อรังความรู้สึกว่างเปล่าและภาวะซึมเศร้าหลายครั้งเราจะตระหนักถึงคุณค่าของสิ่งหนึ่งก็ต่อเมื่อสิ่งนั้นได้จากไปแล้วไม่ว่าจะเป็นวัยเด็กความสัมพันธ์หรือช่วงเวลาที่เคยเรียบง่าย

เด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็มีทั้งข้อดีและข้อจำกัด

ความเป็นเด็กมีความอบอุ่นและความไร้กังวลขณะที่ความเป็นผู้ใหญ่มาพร้อมกับอิสระการเติบโตและโอกาสในการเลือกเส้นทางชีวิตด้วยตัวเองทั้งสองช่วงวัยล้วนมีข้อดีและข้อเสียในแบบของมันไม่มีช่วงใด “ดีกว่า” อีกช่วงหนึ่งอย่างสมบูรณ์ผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตแนะนำว่าการยอมรับบทบาทของตนเองในแต่ละช่วงวัยและไม่เปรียบเทียบชีวิตกับอดีตหรือผู้อื่นมากเกินไปเป็นกุญแจสำคัญของสุขภาวะทางใจที่ดี

คำแนะนำเพื่อดูแลใจในวันที่โตเป็นผู้ใหญ่

• ฝึกขอบคุณสิ่งเล็กๆที่ยังมีอยู่ในชีวิตประจำวัน
• อนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอได้และขอความช่วยเหลือเมื่อจำเป็น
• สร้างพื้นที่ปลอดภัยทางอารมณ์ให้ตัวเอง เช่น การพูดคุยกับคนที่ไว้ใจหรือการเขียนบันทึก
• ให้คุณค่ากับตัวเองในแบบที่เป็นไม่ต้องสมบูรณ์แบบตลอดเวลา

ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าเราจะอยู่ในวัยใดการยอมรับตัวตนและพอใจในสิ่งที่เราเป็นคือรากฐานของความสุขที่ยั่งยืนเพราะเมื่อใจเราไม่วิ่งหนีอดีตและไม่กังวลกับอนาคตมากเกินไปเราจะค้นพบว่าความสุขที่แท้จริงนั้นอยู่ใกล้กว่าที่คิดเสมอ